Odada bir eğitmen değil, veriyle çalışan bir psikolog var.

Tek tek insanlarla çalışmak

Anlattıkları zorlanmanın büyük kısmı özel hayatlarından değil, çalıştıkları yerin işleyişinden geliyordu. Bir kişiyle çalışırken onun iş yükünü, yöneticisiyle ilişkisini ya da ekibinde hata konuşulabiliyor mu sorusunu değiştiremiyordum.

Değişmesi gereken çoğu zaman orasıydı

Farklı kurumlardan gelen insanların anlattıkları birbirine benziyordu. Sorun kişilerin dayanıklılığı değil, içinde çalıştıkları sistemin görünmeyen tarafıydı.

Görünmeyen şey ölçülebiliyordu

Psikometrik ölçümle tanıştığımda bunun kurum düzeyinde görünür kılınabileceğini gördüm: bir ekibin neyi taşıyamadığı ölçülebiliyordu. İş yükü, yönetici desteği, psikolojik güvenlik, tükenmişlik.

Önce bak, sonra müdahale et, sonra tekrar bak

Self-Up bu sıradan doğdu. Önce kurumdaki psikososyal riski anonim olarak ölçüyoruz. Sonra müdahaleyi verinin gösterdiği yere tasarlıyoruz. Sonra tekrar ölçüyoruz — çünkü “işe yaradı” cümlesi bir duygu değil, bir bulgu olmalı.

Kurumsal çalışmalarda klinik derinliği psikometrik ölçümle birleştirmek, ikisini ayrı ayrı yapmaktan farklı bir şey. Bir ekibin sayılarına bakarken o sayıların altında ne tür bir insan deneyimi olduğunu biliyor olmak, raporu bir tablo olmaktan çıkarıyor.